ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Τρίτη 18 Μαρτίου 2014

ΤΟ "ΕΛΛΗΝΙΚΟ"

12 ΚΑΡΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ “ ΦΑΝΤΑΣΜΑ “ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

 Εκεί που έχει σταματήσει ο χρόνος

Τον Μάρτιο του 2001 το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού, ή απλά "Ελληνικό" σταμάτησε να λειτουργεί. Δείτε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στις εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις του (Pics)
news247 Μάρτιος 01 2014 17:20
Για πάνω από 60 χρόνια ήταν το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας.
Τον Μάρτιο του 2001 το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού, ή απλά "Ελληνικό" έκλεισε τις πύλες του για το επιβατικό κοινό.
Μετά το κλείσιμό του και λόγω των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, κατασκευάστηκαν δύο γήπεδα μπέηζμπολ χωρητικότητας 8.700 και 4.000 θέσεων το καθένα, ένα Κέντρο Κάνοε-Καγιάκ Σλάλομ, ένα κλειστό γήπεδο 14.100 θέσεων και μία αίθουσα Ξιφασκίας 5.000 θέσεων. Επίσης εκεί κατασκευάστηκε αμαξοστάσιo του τραμ της Αθήνας και του ΟΑΣΑ (ΕΘΕΛ).
Παρόλα αυτά, οι αερολιμένες και οι κεντρικές αίθουσες υποδοχής, ο πύργος ελέγχου αλλά και οι λοιποί χώροι υποδομής, έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου.
Υπενθυμίζεται ότι μετά τις τελευταίες εξελίξεις της προηγούμενης εβδομάδας, η Lamda Development (συμφερόντων Λάτση) είναι ο μοναδικός διεκδικητής του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, καθώς ήταν η μόνη προσφορά που κατατέθηκε κατά τη διαγωνιστική διαδικασία του ΤΑΙΠΕΔ.
Την ίδια ώρα, οι κάτοικοι των Δήμων Αργυρούπολης - Ελληνικού κινητοποιούνται κατά της πώλησης του πρώην αερολιμένα και των γύρω χώρων.
"Στα πλαίσια της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας γης, προωθείται και το ξεπούλημα της έκτασης των 6.200 στρεμμάτων του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά, για την κατασκευή εμπορικών κέντρων, ξενοδοχείων, καζίνο, πολυτελών κατοικιών κλπ, αντί της δημιουργίας ενός Μητροπολιτικού Πάρκου υψηλού πράσινου, με πολιτιστικές, αθλητικές και άλλες κοινωφελείς δραστηριότητες, όπως προβλέπεται από μελέτη του ΕΜΠ που υποστηρίζουν οι δημοτικές αρχές των όμορων Δήμων, και όχι μόνο",αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Ο φωτογράφος Αλέξανδρος Λαμπροβασίλης, πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και έκανε ένα αφιέρωμα στο πάλαι ποτέ πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Αθήνας.
Και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό:
Ο ίδιος ο φωτογράφος μίλησε στο Reframe και είπε χαρακτηριστικά:
"Η περιοχή δεν αντανακλά μόνο την οικονομική κρίση που χτύπα την Ελλάδα. Για μένα, αναδεικνύει και τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές Αρχές λειτουτγούν όσο τις θυμάμαι.
 Η εγκατάλειψη δεν είναι μονάχα αποτέλεσμα της κρίσης. Είναι η απόδειξη ότι υπάρχει έλλειψη πλάνου και έμπνευσης, με άλλα λόγια ανικανότητα...".
Ιστορία
Το αεροδρόμιο άρχισε να κατασκευάζεται το 1938 στη περιοχή Χασάνι, με διάδρομο προσγειώσεως 1.800 μέτρων μετά από απαλλοτρίωση τμημάτων των τότε κοινοτήτων Κομνηνών και Ελληνικού. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όμως δεν επέτρεψε την ολοκλήρωσή του.
Κατά την περίοδο της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής επίσπευσαν οι Γερμανοί την επέκτασή του για δικούς τους σκοπούς.
Αντίθετα, η συμμαχική αεροπορία επεδίωξε να παρεμποδίσει τη συμπλήρωσή του με συνέπεια επιδρομές και κυρίως νυχτερινούς βομβαρδισμούς προς αποφυγή θυμάτων εκ των εργαζομένων εκεί Ελλήνων.
Από τους βομβαρδισμούς εκείνους είχαν προκληθεί πολλές ζημιές ακόμη και στους παρακείμενους οικισμούς. Κατά την αποχώρησή τους όμως οι Γερμανοί κατέστρεψαν και υπονόμευσαν τους διαδρόμους του.
Μετά τη λήξη όμως του πολέμου οι ζημιές αυτές επιδιορθώθηκαν και το 1950 το αεροδρόμιο απέκτησε και δεύτερο διάδρομο με μήκος 2.250 μέτρα, ενώ ο πρώτος αυξήθηκε και αυτός στα 2.250 μέτρα.
Το 1958 ο κύριος διάδρομος αυξήθηκε πάλι, με μήκος τα 3.000 μέτρα. Το 1969 εγκαινιάστηκε ο Ανατολικός Αεροσταθμός, ο οποίος είχε σχεδιαστεί από το γνωστό Φινλανδό αρχιτέκτονα Έρο Ζάρινεν.
Τη δεκαετία του 1970 ο κυρίως διάδρομος επιμηκύνθηκε στα 3.500 μέτρα,
 ενώ το 1976 η Ελληνική Κυβέρνηση ανέθεσε σε Κοινοπραξία της Aeroports de Paris και του Αεροδρομίου της Φρανκφούρτης την επιλογή της κατάλληλης τοποθεσίας για τη μεταφορά του αεροδρομίου.
Η τοποθεσία που επιλέχθηκε τελικά ήταν τα Σπάτα, αλλά η κατασκευή αναβλήθηκε. 
Τη δεκαετία του 1990 το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε από 10 έως 12 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο.
Έπειτα από τον τερματισμό λειτουργίας του το 2001 το Αεροδρόμιο του Ελληνικού παραμένει κλειστό καθώς ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας "Ελευθέριος Βενιζέλος" αποτελεί πλέον το κεντρικό αεροδρόμιο των Αθηνών.
ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ.

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Μασκαράδες και Μπαλ Μασκέ της παλιάς Αθήνας!



Μασκαράδες και Μπαλ Μασκέ της παλιάς Αθήνας!


Αθηναικό καρναβάλι και μπαλ μασκέ στα χρόνια του ’60. Οι πρωταγωνιστές του κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960 και η ελίτ της ελληνικής τέχνης στα καρναβάλια.
Άνεμελιά, όμορφες στολές, χαμογελαστά πρόσωπα και πολύ γλέντι στους δρόμους στα σπίτια, στα κλαμπάκια της εποχής.
maskarades_palias_athinas_bluehornet

Ο αποκριάτικος εορτασμός στην Πλάκα, όπως και σήμερα ήταν ο τελικός προορισμός όλων των καρναβαλιστών.
Στις γειτονιές και όχι μόνο το περίφημο γαϊτανάκι ήταν αναπόσπαστο μέρος της καρναβαλικής φιέστας και ένα αποκριάτικο έθιμο, που ζει σήμερα μόνο στην επαρχία και τα χωριά.
Για όσους δεν το ξέρουν στο “Γαιτανάκι” οι μεταμφιεσμένοι χορεύουν γύρω από ένα κατακόρυφο κοντάρι, κρατώντας κορδέλες δεμένες στην κορυφή του. Με κάθε περιστροφή, οι κορδέλες τυλίγονται γύρω στο κοντάρι και επομένως κονταίνουν.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Μπαλ Μασκέ…για λίγους!
Τα Μπαλ Μασκέ ήταν μια ευκαιρία για να γλεντήσει η Αθήνα σε θρυλικούς χορούς μεταμφιεσμένων που τα είχαν όλα.
Ηταν ένα μπαλ μασκέ!
Το καρναβάλι της ελίτ
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Το καρναβάλι ήταν κάποτε μια ευκαιρία για να γλεντήσει η Αθήνα σε θρυλικούς χορούς μεταμφιεσμένων που τα είχαν όλα. Τρανταχτά ονόματα της κοινωνικής, καλλιτεχνικής και πνευματικής ελίτ, αληθινά κοσμήματα και εντυπωσιακά κοστούμια που σχεδιάζονταν μήνες πριν, ακόμη και δια χειρός Τσαρούχη.
Μπορεί οι περισσότεροι να συνδέουν το καρναβάλι με την Πάτρα, μπορεί εσχάτως τοπικά ήθη και έθιμα από διάφορες περιοχές της χώρας να διαδόθηκαν – κυρίως λόγω τηλεόρασης – σε όλη την Ελλάδα, οι Απόκριες όμως ανέκαθεν εμπλέκονταν και με την αστική κουλτούρα.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Μεγάλη επιτυχία του μπαλ μασκέ του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία», του πιο φημισμένου στη δεκαετία του 1950, όπου όλοι πήγαιναν ντυμένοι ντόμινο με απαραίτητο αξεσουάρ τη μάσκα. Ετσι, μη γνωρίζοντας ποιος είναι ποιος, απολάμβαναν το «καλυμμένο» φλερτ με απρόσμενα επακόλουθα, αφού λόγω μεταμφίεσης πολύ συχνά ο σύζυγος φλερτάριζε τη σύζυγο.
Την ίδια εποχή, άλλοι χοροί μεταμφιεσμένων που εθεωρούντο high ήταν το «the place to be» του Ιππικού Oμίλου, της Ενωσης Θεατρικών Συγγραφέων, του ξενοδοχείου «Σεσίλ» στην Κηφισιά και του «Κινγκ Τζορτζ».
Η ιδιοκτήτριά του Καίτη Καλκάνη οργάνωνε κάθε χρόνο στο «Tudor Hall» το περίφημο bal de tête (στόλιζαν μόνο το κεφάλι και μακιγιάριζαν το πρόσωπο).
Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε, τη δεκαετία του 1950, το κορυφαίο πάρτι της Λητώς Κατακουζηνού, με σταθερούς καλεσμένους τον Γιάννη Τσαρούχη (που επιμελείτο και την αποκριάτικη αμφίεσή της), τον Ελύτη, τον Χατζηκυριάκο – Γκίκα, τον νεαρό, τότε, ποινικολόγο Αλέξανδρο Λυκουρέζο και λοιπά μέλη της αθηναϊκής ελίτ.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Περιελάμβανε και διαγωνισμό μεταμφίεσης, όπου σχεδόν πάντα το πρώτο βραβείο το έπαιρνε η ίδια η «ξανθιά αρχόντισσα της Πλατείας Συντάγματος».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι μεγάλες οικογένειες (Καρέλλα, Μπότση, Νομικού, Μπρούδου) λες και συναγωνίζονταν σε ποιο σπίτι θα γίνει το με μεγαλύτερο απόηχο αποκριάτικο πάρτι.
Η μόδα τότε ήταν να έχουν κάποιο συγκεκριμένο θέμα και οι παλιοί Αθηναίοι θυμούνται το πάρτι «Μια βραδιά στο λιμάνι» όπου οι μεγαλοκυρίες των Αθηνών ντύθηκαν όλες πόρνες.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Πολύ συχνά ο αριθμός των καλεσμένων επέβαλε την ενοικίαση ολόκληρου κοσμικού κέντρου και η «Oμπέρζ» στη Βαρυμπόμπη ανακηρύχθηκε σε «ναό» της αποκριάτικης διασκέδασης.
Εκεί είχε κάνει πάρτι ο Νίκος Φαρμάκης με θέμα «Μάγιερλινγκ» εμπνευσμένο από την κινηματογραφική επιτυχία της εποχής.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Τα κουτσομπολιά ήθελαν καλεσμένους και τους πρωταγωνιστές της ταινίας Oμάρ Σαρίφ και Κατρίν Ντενέβ, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να παραβρεθούν.
Λίγα χρόνια αργότερα ένα αντίστοιχο πάρτι, εμπνευσμένο από τις σταρ του Χόλιγουντ, έγινε και στις «9 Μούσες» της οδού Ακαδημίας, όπου η Ντόλυ Γουλανδρή ντύθηκε Μέι Γουέστ, ενώ ανάλογα εντυπωσιακά κοστούμια φόρεσαν και grandes dames, όπως η Πανδώρα Τσαλδάρη και η Ντόντα Βορίδη.
Στα sixties, η Ζωζώ Σαπουντζάκη έγινε και «Βασίλισσα του καρναβαλιού», κερδίζοντας τον τίτλο με διαφορά… στήθους από τη Ρίκα Διαλυνά.
Η Σαπουντζάκη είχε μανία με τα αποκριάτικα κοστούμια, τα οποία της έραβε, όπως και τις πιο εξαντρίκ τουαλέτες της, ο Γιώργος Μανούσκος.
Στο σπίτι της στην οδό Λήμνου έκανε την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς ένα πάρτι που τελείωνε το πρωί της Καθαράς Δευτέρας.
maskarades_tis_palias_athinas_bluehornet
Το καρναβάλι των μικροαστών!
Οι μικροαστοί, δηλάδη ο λάος. Με τα γαϊτανάκια κατεβάινουν ορδές από μασκαράδες στην Πλάκα, το “άντρο” του κρνάβαλου. Ατραξιόν μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1980), καραμούζες, σεπαρντίνες, κομφετί, πλαστικά ρόπαλα που προσγειώθηκαν σε πολλά κεφάλια μασκαράδων, μάσκες που έκρυβαν την αληθινή ταυτότητά μας, ταβερνάκια, κρασί με θέα την ακρόπολη.
Αναφερόμαστε βέβαια σε εποχές με αυστηρές αρχές και ήθη, οπότε οι μάσκες των αποκριάτικων κοστουμιών ήταν μια καλή ευκαιρία για να παραμεριστούν
 οι αναστολές.

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

Εν Αθήναις...ο δοσάς





Πώς να τον ξεχάσεις όταν τον έβλεπες εκείνα τα χρόνια κάθε τόσο να βαράει
την αυλόπορτα και να φωνάζει..."...ο δοσάαας..."
Και αφορούσε την πλειοψηφία των αυλικών που με αυτό τον τρόπο
προσπαθούσαν να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Θυμάμαι τις μαξιλαροθήκες να γράφουν ...αλευρόμυλοι...
Όταν πρωτοξεκινούσε ένα σπιτικό προσπαθούσαν να το στήσουν
με κάθε μέσον ...ακόμα και τα άδεια τσουβάλια του φούρναρη
που ήταν λευκά επιστρατευόντουσαν από την γειτονιά
για να βοηθήσουν το νέο ζευγάρι.
Τι αγοράζανε με δόσεις;
Είδη προικός ...σεντόνια...μαξιλαροθήκες...εσώρουχα....ρόμπες...κ.λ.π.
Έπαιρνε παραγγελία και την δόση και την επόμενη εβδομάδα έφερνε
το εμπόρευμα.
Φυσικά στο φορτηγάκι είχε και στόκ ...
Το μελανί μολύβι το είχε στο αυτί και με το καλημέρα έβγαζε την κάρτα-τεφτέρι
και αφαιρούσε την δόση της εβδομάδας κάνοντας το ίδιο και στο αντίστοιχο
τεφτέρι της πελάτισας.
Δεν έψαχναν τις τιμές που τους χρέωνε ο έμπορας όπως τον έλεγαν γιατί
το δοσάς δεν τους ακουγότανε καλά.
Με λίγα χρήματα κάθε τόσο αγοράζανε κανένα καινούργιο πανί.
Ο δοσάς δεν είχε μόνο κέρδη ....είχε και ζημίες...
Χτυπούσε την αυλόπορτα και ζητούσε την τάδε για να τον ενημερώσουν
ότι έχει μετακομίσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Συνηθισμένο το φαινόμενο .....το νέο ζευγάρι που προσπαθούσε
να σταθεί στα πόδια του έβαζε φέσια και άλλαζε συνέχεια αυλή.
Μια μηχανή πράγματα όλα όλα και σε άλλη γειτονιά.
Υπήρχαν τέτοιες μηχανές με καρότσα που έγραφαν
 ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ...
Στην Αιόλου υπήρχαν αποθήκες από τις οποίες ψώνιζαν οι δοσάδες...
με πίστωση.
Εμπορικότερος όρος αλλά στην ουσία με δόσεις...
Τεφτέρι και αυτοί και αρκετές φορές έβαζαν τις φωνές στην πελάτισα
που τους καθυστερούσε την δόση.


πίσω στα παλιά

Εκπληκτικές φωτογραφίες από την χιονισμένη Αθήνα του 30'

 απολαύστε αυτό το μικρό ταξίδι στο παρελθόν και εκπλαγείτε με τα χιόνια 

που φτάνουν ως την Βουλιαγμένη! 


Λυκαβητός χιονισμένος 1927
likavitos-1927_20091217_1941680072
Βουλιαγμένη χιονισμένη - (Λαιμός της Βουλιαγμένης) Η φωτογραφία τοποθετείται χρονικά μεταξύ 1920-1929
laimos-vouliagmenis-1920-1929_20091217_1038016446
Αθήνα - Χιονισμένο το Προεδρικό Μέγαρο 1928
proedriko-megaro-1928_20091217_1703587754
Αθήνα - Περιοχή Δοξιάδη χιονισμένο τοπίο με φόντο τον Λυκαβητό 1928
perioxi-doksiadi-propodes-likavitou-1928_20091217_1737175535
Χιόνια στην Βουλή των Ελλήνων 1929
vouli-twn-ellinwn-1929_20091217_1504373704
Παγκράτι χιονισμένο θέα προς Καλλιμάρμαρο Στάδιο (Η φωτογραφία χρονολογείται μεταξύ 1930-1939)
pagkrati1930-1939_20091217_1598972973
Χιονισμένη η Αθήνα. Με θέα τον ιερό βράχο της Ακρόπολης  1934
likavitos-1934_20091217_1201971386
Χιόνια στην Αθήνα θέα από την Οδό Δημοκρίτου προς Ακρόπολη 1934
likavitos-odos-dimokritou-1ian1934-31dek_20091217_1581509845
Αθήνα Οδός Σταδίου και Κολοκοτρώνη - Εκπληκτική φωτογραφία με χιονόπτωση και χιονισμένο τον περιβάλλοντα χώρο. 1934
stadiou-kolokotrwni-1934_20091217_1409877857
Χιονισμένη η Αθήνα Θέα από τον λόφο του Λυκαβητού 1939
likavitos-1939_20091217_1401444672
Εδώ τελειώνει το όμορφο ταξίδι σε μία άλλη Αθήνα . Την χιονισμένη Αθήνα του παρελθόντος!

meteoclub.gr

Άνθισαν οι αμυγδαλιές

Άνθισαν οι αμυγδαλιές



Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
με τα χεράκια της
κι εγέμισ’ από άνθη η πλάτη
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.
Κι εγέμισ’ από άνθη...

Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή
γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα:
Της τίναξα όλα τ’ άνθη...

Τρελή, σαν θες να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά
τι τόσο βιάζεσαι;
Μονάχη της θε να `ρθει η βαρυχειμωνιά, 
δεν το στοχάζεσαι;
Μονάχη της θε να `ρθει...

Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παλιά
τα παιχνιδάκια σου
σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου.
Σκυφτή γριούλα..

Γεώργιος Δροσίνης

Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά

Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά

Κάθε μας λύπη μακριά
κι ανοίξτε τα βαρέλια
και την τρελλή Αποκρηά
με γέλια και με γλέντια
Κάθε λεβέντης από μας
και κάθε παλληκάρι
ας τραγουδήσει κι ας χαρεί
κι όποια τ' αρέσει ας πάρει...

Και μετά την αναδρομή σε πρόσφατες αποκριές ( για να μη νομίζετε ότι είμαι 
και μεγάλη, θα παραμείνω δεσποινίς ετών 39 για το υπόλοιπο του βίου μου), μ' έπιασε
 να ψάχνω για τις αποκριές της παλιάς Αθήνας, τότε που ήταν τόσο μικρή ώστε
 όλοι ήταν μια παρέα, όλοι ήταν γνωστοί.

Από τα "Αθηναϊκά", το περιοδικό του Συλλόγου των Αθηναίων διαβάζω για
 τον εορτασμό της Αποκρηάς ( όπως την έγραφαν τότε, με η). Ο Σύλλογος των Αθηναίων
 ιδρύθηκε το 1895 ως Αθηναϊκός Σύλλογος" και λειτουργεί ως τις μέρες μας. 
Από το 1955 εκδίδει τα Αθηναϊκά με άρθρα σχετικά με τη ζωή, τις ιστορίες και 
τα έπη της Αθήνας.
Σ' ένα απ' αυτά, του 1968, ο Κώστας Δημητριάδης, στέλεχος του ΕΟΤ,
 γράφει για το "Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά". Ως παλιά Αθήνα εννοούσε 
την Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα. Ιδού.

"Τα πολιτικά κι όλα τ' άλλα τερτίπια κι αλληλοτρωγώματα που τριβέλιζαν ανέκαθεν
 τα μυαλά των Αθηναίων, παραμέριζαν τις Απόκριες στη μικρή ακόμα τότε πρωτεύουσα,
 κι όλες κι όλοι δε μιλούσαν παρά για τα "Μπαλ Μασκέ" στα "μεγάλα" σπίτια, 
όπως του Σερπιέρη, του Μαυρομιχάλη κι άλλα, σε δημόσιους αποκρηάτικους 
χορούς όπως του Δημοτικού Θεάτρου, του Παρνασσού, της Αγγλικής Πρεσβείας, 
της Ρωσσικής, αργότερα του χορού των Συντακτών και για το γλεντοκόπημα 
στις ξακουστές τότε ταβέρνες της Πλάκας και του Ψυρρή. Του Τζουτζούρη,
 του Καβαλλάρη, του Παπαχειμώνα, του Γάκη, του Ρούκουνα, του Κρητικού, 
του Καρούμπαλα, του Ζαφείρη, του Αλήκοκο και τόσες ακόμα.
Στα σπίτια που δεχόντουσαν παρέες μασκαράδων, για να επιτρέψουν την είσοδο
 τους, αφού ο αρχηγός της παρέας χτύπαγε το ρόπτρον, ανασήκωνε τη μάσκα 
του για να τον αναγνωρίσει ο οικοδεσπότης και τότε έπαιρνε την άδεια για να περάσει
 μέσα με τους φίλους του χωρίς να έχει την υποχρέωση να βγάλει κανένας τους τη μάσκα.

Στα ποιητικά σαλόνια του Σουρή όμως οι παρέες των μασκαράδων έμπαιναν ελεύθερα ,
χωρίς ανασήκωμα της μάσκας.
Ο μπουφές της Αποκρηάς στο σπίτι του Σουρή και της φιλόξενης κυρίας του, της μαντάμ
 Μαρή, δεν ήταν βέβαια τόσο πλούσιος όσο στου Σερπιέρη. Οι αυτοσχέδιοι 
όμως στίχοι πασπαλισμένοι με μπόλικον "Αττικόν Αλας" ήταν πλουσιώτατοι και χάριζαν
 το γέλιο.
Στα σαλόνια του Σουρή πάντα παρόντες οι "μεγάλοι" φίλοι του, ο Παλαμάς, 
ο Δροσίνης, ο Καμπούρογλου, ο Λάσκαρης, ο Βελιανίτης, ο Μπάμπης Άννινος, 
ο Τσοκόπουλος, ο Πωπ, ο Στρατήγης, ο Σκόκος, ο Νιρβάνας και άλλοι.
Κάποια αποκρηάτικοι βραδιά, έκαναν την παρουσία τους στου Σουρή δυο υψηλότατοι 
μασκαράδες με ντόμινα. Ο Αννινος ψιθύρισε στη μαντάμ Μαρή πως ήταν
 οι πρίγκηπες Νικόλαος και Ανδρέας. Η κα Σουρή άρχισε τότε τις ρεβεράντσες... 
Σε λίγο όμως οι δύο μυστηριώδεις "πρίγκηπες" έβγαλαν τις μάσκες και δεν ήταν
 άλλοι από τους "υψηλότατους" αδελφούς, τον Κοκό και το Βασιλάκη Μελά.

Και να πως σατίριζε ο Σουρής στο "Ρωμηό" του το καρναβάλι της Αθήνας.

Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα 
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις 
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά. "

"...Η βασίλισσα του λαϊκού καρναβαλιού ήταν η Γκαμήλα. Την έφτιαχναν στις αυλές 
του Ψυρρή με λίγα σανίδια, λίγες προβιές, παλιά χαλιά, μια μασέλα αλόγου και 
πολλή φαντασία. Οι γαβριάδες της γειτονιάς χωνόντουσαν,μικροί σατανάδες, 
από κάτω της και τη ζωντάνευαν, τη χόρευαν, την έτρεχαν, την έκαναν 
ν' αρπάζει καπέλα, πορτοφόλι,κουλούρια, ακόμη και να δαγκώνει.
Διάσημος Πετραλωνίτης γκαμηλιέρης ήταν τότε ο Βαγγελάρας με τ' όνομα. 
Μα με τα χρόνια τον έφαγε το "ποτήρι " και μια μέρα πέθανε κάτω στα Καρναβάλια.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης τότε, που ήταν μέγας θαυμαστής του, του έγραψε αυτόν τον 
επικήδειο
...Κι ο Βαγγελάρας πέθανε. 
Κι οι φίλοι του τον κλάψανε
μ' αληθινό τους δάκρυ
Μουτζούρη τον επήγανε, μουτζούρη τον εθάψανε 
κι εγράψανε στην άκρη
Εδώ κοιμάται ήσυχα ένας μεγάλος φουκαράς
που η δουλειά του ήτανε να είναι μασκαράς.

"...Τα επίσημα καρναβάλια τα διοργάνωνε μια επιτροπή, το λεγόμενο "Κομιτάτο της 
Αποκρηάς", με επικεφαλής το Δήμαρχο. Συγκέντρωνε χρήματα από τους εμπόρους ,
 το Δήμο,τους ταβερναρέους κι έστηνε ξύλινες εξέδρες στην οδό Σταδίου, 
στην οδό Κοραή απ' όπου θα περνούσε η μεγάλη παρέλαση από λουλουδιασμένα 
άρματα, άλλα με αρχαίες παραστάσεις,που έσερναν έξι και οχτώ άλογα, πολλά 
στολισμένα αμάξια με μασκαρεμένες χορωδίες, πλούσιο άρμα με τον Καρνάβαλο,
 άλλο άρμα με τη βασίλισσα της Αποκρηάς, άλλο με το "Πανεπιστήμιο", που
 απ' τη μια μεριά έβγαζαν από το φούρνο νεαρούς φοιτητές κι απ' την άλλη έβγαζαν
 ...τούβλα κι άλλα πλήθη από ομίλους εύθυμων μασκαράδων με συμβολικά σατιρικά
 κοστούμια."

"...Ο πιο μεγάλος συνωστισμός γινότανε στο σταυροδρόμι των οδών Κυδαθηναίων
 και Αδριανού, όπου και το σπίτι του ποιητού Γεωργίου Δροσίνη. 
Πόσο χαιρόμουν τα Καρναβάλια τότε απ' το παράθυρο μου και ποσο θαύμαζα, 
σαν παιδί, την περίφημη παρέλαση του άρματος με την "Αρπαγή της Ωραίας Ελένης"
 που ήτανε ...αρσενικά και φρεσκοξουρισμένη... ιστορούσε ο ποιητής της Ανθισμένης 
Μυγδαλιάς.

Ξέφτισε όμως το Αθηναϊκό καρναβάλι και ύστερα από τις αντάρες του πρώτου
 παγκοσμίου πολέμου, έμεινε ανάμνηση.
Το 1930 ωστόσο, κάποιοι παλιοί Αθηναίοι με τη στήριξη του Ε.Ο.Τ. 
συνέστησαν πάλι ένα Κομιτάτο της Αποκρηάς και το 1931 διοργάνωσαν τις 
αποκρηάτικες γιορτές.
Τότε βραβεύτηκε και το καλύτερο τραγούδι της αποκριάς σε στίχους Στέλιου Χειλαδάκη.
Μέσα στης Πλάκας τα στενά 
και στου Ψυρρή γλέντι αρχινά
κι ανάβει και κορώνει
και στον παλιό καλό σκοπό,
θα γίνει χαλασμός 
θα ξεχαστούν οι πόνοι....
...Η νύχτα απόψε είναι μακριά 
και μέσα στην Αποκρηά
ξανάζησε η Αθήνα!

Οταν πια, με τη δικατορία του Μεταξά, απαγορεύτηκε αυστηρά η μάσκα, 
σταμάτησε οριστικά ο εορτασμός της Αποκριάς".

πίσω στα παλιά...:Εν Αθήναις....η Πλατεία Συντάγματος

Εν Αθήναις....η Πλατεία Συντάγματος




Ωραία φωτογραφία βγαλμένη το 1960....
Φυσικά τα τραπεζάκια έξω...
Εκεί τα ραντεβού για δουλειά και όχι μόνον... για to know as better που λέμε στην καθομιλουμένη νεοελληνική είχαν μια ιδιαίτερη αίγλη...επισημότητα θα έλεγα...
Ευγενέστατοι οι σερβιτόροι με τα λευκά σακάκια-μπλούζες...εξαιρετικό
το σερβίρισμα....εξαίσια η σοκολατίνα...η αμυγδάλου...το σαβαρέν (μπαμπάς)...
αλλά και ο λογαριασμός στην χειρόγραφη απόδειξη στο τσίγκινο πιατάκι
αλλά και το πουρμπουάρ.
Χάζευες τα γκρί ταξί ...τα πειρατικά...τις ουρές στις αφετηρίες με τον συνωστισμό και τον γραφικό τύπο με την σφυρίχτρα που έσπρωχνε τον κόσμο για να χωρέσει παίρνοντας την αμοιβή του από τον ταξιτζή ή τον πειρατή.
Δεν θα αργούσε η Τροχαία με το μεγάλο Αμερικάνικο περιπολικό να έρθει
και να τους οδηγήσει στην Σωκράτους που ήταν τότε η βάση της.
Στην Ξενοφώντος υπήρχαν αεροπορικές εταιρείες και γραφεία ταξειδίων...
Στην Μητροπόλεως ωραία μαγαζιά με καλή πελατεία που δεν ρωτούσε
την τιμή για το γουναρικό...για το κόσμημα....
Οι μαιτρέσες τότε είχαν πέραση και σπάνια μεγαλοεπιχειρηματίας δεν θα είχε
και μαιτρέσα και γκαρσονιέρα στο Κολωνάκι ή δωμάτιο day use στα ακριβά
ξενοδοχεία του Συντάγματος....για "μεσημεριανή ξεκούραση".
Όλα πήγαιναν καλά....ο πλούσιος είχε το παντεσπάνι του και ο φτωχός το μεροκάματό του.
Όλοι κάπου δουλεύανε....με ή χωρίς ασφάλιση και αποδοχές που δύσκολα
εξυπηρετούσαν το νοίκι και το τεφτέρι του μπακάλη.
Η Βουλή στο Σύνταγμα πάντα αγέρωχη στο ίδιο σημείο με τον Άγνωστο Στρατιώτη παρακολουθούσαν τα τεκτενόμενα στην ιστορική Πλατεία με το βαρύγδουπο όνομα.
Η ηρεμία έδωσε την θέση της στην φασαρία....
Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει....ο κόσμος βγήκε στους δρόμους....
"...κομμουνιστές είναι ...να ρίξουν την Κυβέρνηση θέλουν..."
Είπαν οι νικητές του εμφυλίου ....
Κολοκύθια τούμπανα....
Λεφτά δεν είχαν για το τεφτέρι του μπακάλη και αυτός τους έκοψε την πίστωση.
Και βγήκαν στους δρόμους και φωνάζανε και πλακωθήκανε με την αστυνομία
και φάγανε και δώσανε ξύλο και μέσα τους πήγαν και τουμπάρανε
τα τρόλεϋ και τα λεωφορεία στο Σύνταγμα και...η συνέχεια γνωστή.
Βγήκαν τα τάνκς και παρκάρανε στο Σύνταγμα και οι τρείς καμπαλέρος
έβγαλαν διάγγελμα ότι αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση της Χώρας
και μετατρέπουν την Βουλή σε μουσειακό χώρο...μέχρι νεωτέρας.
Σαστισμένος ο κοσμάκης είδε όρθια πάλι τα τρόλεϋ και δεν αντέδρασε...
Άλλοι έλεγαν ...ο λοχίας θα μας σώσει πόσο μάλλον που ήταν και συνταγματάρχης...άλλοι είπαν ...αλλοίμονο δικτακτορία έχουμε.
Αποτέλεσμα...ο ασθενής μπήκε για εφτά χρόνια στον γύψο και για να μπορέσει
να ξανασταθεί όρθιος είδε και έπαθε.
Ευτυχώς έφυγαν και τα τάνκς ήρθε ξανά η πολυπόθητη Δημοκρατία
σκέτη χωρίς το στέμμα και αναπτερώθηκε το ηθικό μας.
Η Πλατεία Συντάγματος έγινε λαϊκότερη...έδιωξε και τα τραπεζάκια και τα ακριβά
ζαχαροπλαστεία ...δέχτηκε τα μαζικής λαϊκής εστίασης με τα χάρτινα σερβίτσια...
έκλεισαν και τα ακριβά μαγαζιά.
Η Βουλή επαναλειτούργησε και δέχτηκε με χαρά τους εκλεκτούς του Λαού.
Οι υπουργοί και τα εξαπτέρυγά τους εργάστηκαν σκληρά για το καλό μας
και εμείς ενθουσιαστήκαμε.
Και να οι διορισμοί...και να τα δάνεια με μεσολάβηση γραφείων πολιτικών
εκλεγμένων με σταυρό...
Όλοι αυτοί όμως που εργάστηκαν για το καλό μας ήταν σωστό να αμείβονται
με τον ψωρομισθό του βουλευτή;
Όχι βέβαια και το αποτέλεσμα γνωστό...
Η λέξη μίζα παλιά ήταν γνωστή στους αυτοκινητιστές...στη συνέχεια 
έγινε συνώνυμη του πολιτικού.
Και φάγανε...και φάγανε...και φάγανε...
Συμπέρασμα.....μας πήρε ο διάολος και μας σήκωσε και μας πέταξε
με την βοήθεια τζακάτου πρωθυπουργού στο στόμα του δράκου.
Η Πλατεία Συντάγματος στην συνέχεια βαφτίστηκε Πλατεία Αγανακτισμένων...
Αστέγων....Χρηστών...
Πληγωμένη...ξεδοντιασμένη...βρώμικη...
Ξανά στους δρόμους ο κοσμάκης...μάχες σώμα με σώμα  ...
πόσες φορές της ξήλωσαν τα μάρμαρα για πολεμοφόδια ούτε αυτή  ξέρει.
Σε αυτήν στις ημέρες μας κρεμάστηκε και ο φαρμακοποιός διαμαρτυρόμενος
για την Μνημονιακή Κατοχή.
Τα είδε όλα η Πλατεία Συντάγματος;
Δεν νομίζω....

πίσω στα παλιά