To Αθηναϊκό top 10: Μαγαζιά με vintage αντικείμενα

Ρούχα, βιβλία, δίσκοι, έπιπλα από άλλες δεκαετίες για όσους νοσταλγούν το παρελθόν.

Preloved, Ασκληπιού 20

Η Ιωάννα διατηρεί εδώ και περίπου πέντε χρόνια αυτό το υπόγειο κατάστημα που είναι γεμάτο με θησαυρούς των δεκαετιών μεταξύ ’50 και ’80. Για την ίδια το vintage είναι στυλ ζωής, γι’ αυτό και σύχναζε στα flee markets προκειμένου να συλλέγει γυναικεία ενδύματα και αξεσουάρ της αρεσκείας της. Σήμερα, αναζητά ρούχα από όλο τον κόσμο, που προτιμά να είναι ευκολοσυνδύαστα και να μην φωνάζουν ότι προέρχονται από μια άλλη δεκαετία, αλλά δεν παραλείπει να τίμα και τα πιο extravagant κομμάτια, όπως ένα βελούδινο Yves Saint Laurent φόρεμα που δεσπόζει κατεβαίνοντας τη σκάλα. Tip: Ζητήστε να δείτε τις τσάντες Gucci που διαθέτει, οι οποίες δεν φέρουν το λογότυπο εξωτερικά καθότι είναι παλιές.

ΜΟFU, ΣΑΡΡΉ 28

Μοναδικά αντικείμενα και έπιπλα για όσους βαρέθηκαν να πηγαίνουν επισκέψεις σε άλλα σπίτια και να αντικρίζουν μια αντανάκλαση του δικού τους. Ο Δημήτρης αποφάσισε να κάνει το χόμπι του επάγγελμα εισάγοντας από Αμερική και Ευρώπη τραπέζια, πολυθρόνες, καρέκλες και μπιμπελό που ξυπνούν μνήμες άλλων εποχών. Για όσους λοιπόν επιθυμούν να διαθέσουν από 50 έως 1000 ευρώ και να αποφύγουν την σουηδική μανία που κατακλύζει τον χώρο της διακόσμησης, εκεί θα βρουν τόσο vintage κομμάτια, όσο και σύγχρονα που μιμούνται το retro. Τip : Τα φωτιστικά του δεν περνούν απαρατήρητα.

YESTERDAY’S BREAD, ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΊΟΥ 87 – 89

Όπως το χτεσινό ψωμί δεν πάει χαμένο, αφού μπορεί να γίνει συστατικό για γευστικά μπιφτέκια, έτσι και σε αυτό το μαγαζί, τίποτα χτεσινό δεν είναι για πέταμα. Αντρικά και γυναικεία ρούχα, παπούτσια ( πολλά παπούτσια όμως) και αξεσουάρ από δεύτερο χέρι σε μεγάλη ποικιλία, σταλμένα από Ολλανδία, τα οποία ανανεώνονται καθημερινά και κοστίζουν από 2 έως 90 ευρώ. Tip: Τα μπαούλα που βρίσκονται εντός και εκτός του καταστήματος κρύβουν προσφορές έτοιμες να ντύσουν όσους απορρίπτουν τα φασόν ρούχα.

ΛΙΟΤΡΌΠΙΑ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΈΟΥΣ 35

Εδώ παίρνουν ζωή οι βελόνες των πικάπ και τα ξεχασμένα κασετόφωνα, που ηττήθηκαν από την μόδα του cd. Παλιά βινύλια και κασέτες από όλο το φάσμα του ελληνικού ρεπερτορίου, από παλιά ρεμπέτικα και  Χατζιδάκι μέχρι Στανίση και Κοντολάζο. Ο κύριος Παναγιώτης, πιστός στον Καζαντζίδη, εξομολογείται πως τώρα που έχει αναλάβει τη δουλειά ο γιος του, για να ακολουθήσει το ρεύμα της εποχής προσφέρει και νέες κυκλοφορίες δίσκων παρότι οι εφημερίδες και τα περιοδικά με τις κυριακάτικες προσφορές τους βάζουν τα δικά τους εμπόδια σε τέτοιου είδους μαγαζιά. Tip: Οι δίσκοι, αν και παλιοί, βρίσκονται σε άψογη κατάσταση.

ΓΟΥΑΔΕΛΟΎΠΗ, ΠΡΩΤΟΓΈΝΟΥΣ 12

Το εξωτικό του όνομα ακουγόταν αρκετά εύηχο στην Αγγελική, αφού η επιθυμία της είναι να επισκεφτεί το νησί της Καραϊβικής. Η αγάπη μιας ενδυματολόγου για τη δημιουργία του δικού της βεστιαρίου διοχετεύτηκε σε αυτόν το διώροφο χώρο( γυναίκες κάτω, οι άντρες θα ανέβουν μια σκάλα για να εξυπηρετηθούν) στον οποίο μπορεί να ντυθεί κανείς αρκετά φτηνά, αφού δεν θα χρειαστεί να ξοδέψει πάνω από 35 ευρώ. Tip: Παρότι έχει ανοίξει μόλις ένα μήνα, η διακόσμηση και τα πράγματα του είναι ιδιαίτερα προσεγμένα και αξίζει να αφιερώσει κανείς χρόνο για να τα χαζέψει.

ΣΟΦΊΤΑ, ΗΡΑΚΛΕΙΔΏΝ 35

Η οικογένεια του Νίκου είχε παράδοση στο να συλλέγει μικροαντικείμενα, όπως αυτά που διαθέτει ο ίδιος για να ικανοποιήσει το σαράκι του και για να τα ξεθάψουν όσοι τον επισκεφτούν, όπως λέει γελώντας. Εκτός από τα σερβίτσια, τα μπουκαλάκια, τα μεταλλικά κουτιά και τις βαλίτσες, υπάρχουν και έπιπλα αναπαλαιωμένα προς πώληση , ενώ δέχεται και παραγγελίες αν υπάρχει κάποιο έπιπλο στο σπίτι σας που χρειάζεται ένα φρεσκάρισμα. Το πιο παλιό αντικείμενο που έχει αυτή τη στιγμή στο μαγαζί είναι ένα σετ πιρούνια, φτιαγμένα από ατσάλι και κόκκαλο, που έκλεισαν αισίως τα 120 χρόνια. Τip: Τα δοχεία και τα βαζάκια από οπαλίνα, σε διάφορα χρώματα και σχέδια είναι εξαιρετικά  πρωτότυπα και γουστόζικα.

ΜΊΜΗΣ, ΚΆΝΙΓΓΟΣ 1

Η’ αλλιώς ”Η πηγή των γυαλιών”. Στοίβες γυαλιά πάνω από την ταμπέλα του καταστήματος, άπειρα σχέδια σκελετών ηλίου και μυωπίας στο εσωτερικό του που φέρνουν εικόνες από Jackie O και Χατζηνικολαού στο ”Ενώπιος Ενωπίω”. Υπάρχουν σχέδια του ’70 κατασκευασμένα από τον πρώτο ιδιοκτήτη που κοστίζουν 10 ευρώ ενώ τα πιο καινούργια σχέδια φτάνουν μέχρι τα 40 ευρώ. Tip: Τα γυαλιά ηλίου τύπου aviator δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αντίστοιχα RayBan και κοστίζουν μόνο 25 ευρώ.

LIKE YESTERDAY’S VINTAGE, ΠΡΩΤΟΓΈΝΟΥΣ 16

Άλλη μία νέα άφιξη σε αυτό το  μικρό δρόμο του Ψυρρή, που έχει κατακλυστεί από μαγαζιά με vintage. O Xρήστος και η Ζέτα, αν και δεν είχαν καμία σχέση με τον χώρο της μόδας και της ένδυσης αποφάσισαν να ανοίξουν τις πόρτες τους μέσα στις γιορτές που μόλις πέρασαν και να εισάγουν γυναικεία ρούχα και φο μπιζού από την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Επίσης, ψάχνουν οι ίδιοι και βρίσκουν κομμάτια ραμμένα στο χέρι από Ελληνίδες μοδίστρες,κυρίως της δεκαετίας μεταξύ ’60 και ’70, ενώ έχουν και ορισμένα σε προσφορά από εκποιήσεις καταστημάτων, δίπλα στα ξύλινα τελάρα που βρίσκονται τοποθετημένα παλιά κόμικ, επίσης προς πώληση. Τip: Μπαίνοντας στα δεξιά υπάρχει ένα σκρίνιο με ανοιγμένο ένα συρτάρι του. Εκεί βρίσκονται υπέροχα φουλάρια στην τιμή τον 5 ευρώ.

ΑΜΕΡΙΚΆΝΙΚΗ ΑΓΟΡΆ, ΑΘΗΝΆΣ 30

Μπορεί να χαθείς μέσα στα άπειρα ρούχα του, που περνούν ωκεανούς για να φτάσουν 33 χρόνια τώρα στην οδό Αθηνάς. Ξεκινώντας από τη  βικτωριανή δεκαετία του ’20 και φτάνοντας έως το ΄70, είναι το ιδανικό μέρος, κατά την Ελένη, για να παίξεις το κυνήγι του χαμένου θησαυρού αφού οι πελάτες της πάνε συνέχεια προκειμένου να ανακαλύψουν αυτό που θα τους πάει γάντι, γιατί κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και σε ένα μόνο νούμερο. Τip : Στον δεύτερο όροφο με τα γυναικεία ρούχα, τα φορέματα τύπου prom αξίζουν την προσοχή σας, είτε είσαστε της εποχής του ”Μean girls” είτε αυτής του ”Carrie”.

ΠΑΛΙΟΣΥΝΉΘΕΙΕΣ, ΠΡΩΤΟΓΈΝΟΥΣ 8

Έπιπλα, ρούχα, βιβλία, φωτογραφίες, βαλίτσες, χαλιά και ό,τι άλλο πάει ο νους σου μπορείς να βρεις στις παλιοσυνήθειες. Η διακοσμήτρια Αδαμαντία έβλεπε κόσμο να συλλέγει έπιπλα από τα σκουπίδια, όπως έκανε και η ίδια, και γι΄αυτό σκέφτηκε να τα συγκεντρώσει όλα μαζί σε έναν χώρο που θυμίζει second hand του εξωτερικού και όχι μια αποστειρωμένη αντικερί. Αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Βοηθά επίσης κόσμο που μετακομίζει και παίρνει για το μαγαζί πράγματα που εκείνοι σε άλλη περίπτωση θα πετούσαν γιατί δεν θα είχαν που να τα βάλουν. Πιστεύει πως με το να ανακυκλώνει αντικείμενα, ανακυκλώνει και τις ιστορίες που κουβαλούν και τους ξαναδίνει ζωή. Tip: Αν δεις κάτι και σκέφτεσαι να περάσεις άλλη μέρα να το πάρεις, καλύτερα να το καπαρώσεις αλλιώς θα βρεις πάνω του ένα χαρτάκι που θα λέει ” Πρόλαβε άλλος”.

http://popaganda.gr

Εν Αθήναις...με την ΕΒΓΑ

Kάθε πρωϊ περνούσε από την γειτονιά ο γαλατάς με το ποδήλατο-καρότσι....
Άφηνε το γυάλινο μπουκάλι με το γάλα στο σκαλοπάτι της εξώπορτας
και έπαιρνε το άδειο.
Έριχνε και μια φωνή ο ΕΒΓΑΤΖΗΗΗΗΣ για να βγείς να το πάρεις....
Περνούσε κι άλλος γαλατάς με χύμα αυτός και σου το έβαζε στο κατσαρόλι
αφού το μετρούσε με την οκά....αυτός φώναζε ο γαλατάαααης.
Το χύμα αναγκαστικά έπρεπε να το βράσεις για σιγουριά οπότε άφηνε και μια πέτσα που σου έμενε γύρω από το στόμα.
Το παστεριωμένο της ΕΒΓΑ το ζέσταινες απλά...
Οι παλιοί τότε προτιμούσαν το χύμα γιατί ήταν παχύ όπως έλεγαν και χωρίς
συντηρητικά.
Αν ο γαλατάς έριχνε νερό για να αυξήσει τις οκάδες δεν το μάθαινες...
Οι στάνες δεν ήταν μακριά...στο Γαλάτσι και αλλού υπήρχαν για αρκετά χρόνια
και πρίν αρχίσει η ξέφρενη ανοικοδόμηση.
Τα ΕΒΓΑΤΖΙΔΙΚΑ τα εύρισκες σε όλες τις γειτονιές με το σήμα της εταιρείας
να υπάρχει παντού.
Ο μαγαζάτορας θα είχε και βοηθό για να μοιράζει τα μπουκάλια με το γάλα να καθαρίζει το μαγαζί να σερβίρει ....
Τα πρωϊνά οι εργένηδες κυρίως πήγαιναν να πιούν ένα ζεστό γάλα με ζάχαρη και λίγο καφέ βουτώντας καμμιά φρυγανιά.
Υπήρχαν στην βιτρίνα και ρυζόγαλα και κρέμες αλλά και καταϊφια με ίχνη από καρύδια και γαλακτομπούρεκα.
Το ΕΒΓΑΤΖΙΔΙΚΟ ήταν μια μικρή όαση για όλα τα βαλάντια....κέντρο συνάντησης
και με ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ με την δεύτερη  πινακίδα
ΠΑΡΑΚΑΛΩ  ΣΥΝΤΟΜΕΥΕΤΕ.
Σε μια γωνιά υπήρχε ένα σταντ με μπισκότα του ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
στα τσίγκινα μεγάλα κουτιά ....έπαιρνες χύμα όσα ήθελες.
Τα βουτούσες το πρωϊ στο γάλα μαζί με τα δάχτυλα ....
Πάνω στον πάγκο γυάλινα μεγάλα βάζα με καραμέλες....
Τα παγωτά ήρθαν στην συνέχεια για να απογειώσουν την αγάπη σου
για αυτό το μαγαζί.

πίσω στα παλιά

Ο δρόμος με τους θησαυρούς

Από αρχαίους αμφορείς ως παλαιά χειρουργικά εργαλεία μπορεί να βρει κανείς στο Μοναστηράκι

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  15/02/1998 ΤΟ ΒΗΜΑ

Για το Μοναστηράκι έχουν γραφεί πολλά και έχουν ειπωθεί ακόμη περισσότερα. Κάθε φορά όμως που το επισκέπτεται κανείς ανακαλύπτει κάτι που στην προηγούμενη βόλτα το είχε παραλείψει ή δεν του είχε δώσει τη δέουσα προσοχή. Εμείς επιχειρήσαμε μια βόλτα εξερευνώντας τα παλαιοπωλεία που βρίσκονται στην περιοχή.

Από το κέντρο της Αθήνας, σε λίγα λεπτά της ώρας, βρεθήκαμε μπροστά από τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι. Από το σημείο αυτό ξεκινά η οδός Ηφαίστου, ο κεντρικότερος πεζόδρομος όπου βρίσκονται τα περισσότερα παλαιοπωλεία της περιοχής. Ανάμεσα στα καταστήματα που πωλούν τζιν και άλλα παρεμφερή είδη ρουχισμού στη δεξιά πλευρά του δρόμου βρίσκεται ένα πολύ μικρό κατάστημα που πωλεί μουσικά όργανα.

Ο ιδιοκτήτης του κ. Β. Κεβορκιάν, ένας συμπαθητικός ηλικιωμένος κύριος, μας προτρέπει να αγοράσουμε ένα μπουζούκι. Οπως μας εξηγεί, τα μουσικά όργανα που βρίσκονται στο μικροσκοπικό μακρόστενο κατάστημά του τα κατασκευάζει ο ίδιος. Στη θέση αυτή ο «κυρ Βασίλης» βρίσκεται εδώ και 50 χρόνια. «Είμαι από τους παλαιότερους σε αυτόν τον δρόμο»λέει με καμάρι.

Η κίνηση το απομεσήμερο είναι λιγοστή και οι τουρίστες ακόμη δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην πόλη. Αναμφίβολα αν κάποιος θέλει να ανακαλύψει τις ευκαιρίες που προσφέρει το Μοναστηράκι καλύτερα να αποφύγει να το επισκεφθεί το Σαββατοκύριακο, όπου η κίνηση είναι κατά πολύ αυξημένη και

 ο συνωστισμός μεγάλος.

Λίγα μέτρα παρακάτω, στον πεζόδρομο της Ηφαίστου, συναντάμε ένα από τα μεγαλύτερα παλαιοπωλεία της περιοχής με την επωνυμία «Ηφαιστος». Στο κατάστημα αυτό ο καταναλωτής μπορεί να βρει πολλά και ενδιαφέροντα παλαιά αντικείμενα. Στην είσοδό του πάνω από παλαιές πυξίδες και τιμόνια πλοίων δεσπόζει ένα τεράστιο μπαούλο. Ρωτάμε τον ιδιοκτήτη του καταστήματος κ. Δ. Μόσχο πού το βρήκε. «Το μπαούλο αυτό το ανακαλύψαμε στα χωριά της Β. Ηπείρου. Το χρησιμοποιούσαν για να βάζουν μέσα τα προικιά της νύφης».

Προχωρώντας στο εσωτερικό του καταστήματος η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη, όπως μια παλαιά λατέρνα που έχει μια ταμπέλα με το όνομα του κατασκευαστή στο μπροστινό μέρος της και ακριβώς από κάτω το όνομα της πόλης, «Constantinople», όπου κατασκευάστηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Η αξία της είναι περίπου 1,5 εκατ. δραχμές. Βέβαια στο συγκεκριμένο κατάστημα μπορείτε να βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα ήδη σε πιο προσιτές τιμές.

Δεκαπέντε μέτρα πιο κάτω σε μια στενή στοά βρίσκεται ο παράδεισος των βιβλιόφιλων, αφού σε ένα υπόγειο μέσα στη στοά μπορεί ο ενδιαφερόμενος να ανακαλύψει χιλιάδες σπάνιους τίτλους βιβλίων και ακόμη παλαιά περιοδικά και δίσκους γραμμοφώνου.

Στο νούμερο 26 του πεζόδρομου της Ηφαίστου και αφού κατεβείτε μερικά σκαλάκια θα αντικρίσετε μια ενδιαφέρουσα συλλογή από παλαιά αντικείμενα,

 στο παλαιοπωλείο του Φιλάρετου. Ο ιδιοκτήτης του κ. Τ. Τρίτσης λέει: «Στο κατάστημα αυτό έχουμε και αρχαία αντικείμενα, όπως αυτός ο ροδιακός αμφορέας». Οσο παράξενο και αν σας φαίνεται, στο Μοναστηράκι μπορεί κανείς να βρει και τέτοια αντικείμενα. Και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. «Ολα τα αντικείμενα που έχουν ιστορική ή αρχαιολογική αξία», εξηγεί

 ο κ. Τρίτσης, «είναι δηλωμένα στην ειδική υπηρεσία αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και ο αγοραστής υποχρεούται να δηλώνει κάθε αλλαγή στην ιδιοκτησία του κάθε αντικειμένου».

Στη συμβολή της Ηφαίστου με την Κυνέτου όσοι πεινούν επισκέπτονται το σουβλατζίδικο με την επωνυμία «Ελληνικό» και οι υπόλοιποι κατευθύνονται προς την ονομαστή πλατεία Αβησσυνίας, όπου επισκευάζονται και πωλούνται παλαιά έπιπλα.

Στο νούμερο 7, όπου βρίσκεται το παλαιοπωλείο του κ. Βλάχου, ανάμεσα στα άλλα μπορείτε να βρείτε ακόμη και χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν στα νοσοκομεία στις αρχές του αιώνα. Στο τέρμα της Ηφαίστου συναντάμε το καφενείο με την επωνυμία «Το Χάνι του Οθωνα» ­ ευκαιρία για έναν καφέ. Στρίβουμε δεξιά και βγαίνουμε στην Αδριανού, η οποία βρίσκεται διπλά στον αρχαιολογικό χώρο της Αθηναϊκής Αγοράς, ενώ στην αριστερή πλευρά της έχει μια σειρά από καφετέριες και εστιατόρια. Η Αδριανού μας οδηγεί και πάλι στον σταθμό του ηλεκτρικού.

Οι ευκαιρίες που μπορεί να βρει κάποιος στο Μοναστηράκι είναι πολλές και σε ορισμένες περιπτώσεις μοναδικές. Η βόλτα φθάνει στο τέλος της, όχι όμως και

 η περιπλάνηση, η οποία ενδεχομένως την επόμενη φορά αποκαλύψει ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που περιγράψαμε.

Garage στην Αθήνα του μεσοπολέμου

Mε τη σταδιακή διάδοση του αυτοκινήτου στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, δημιουργήθηκαν νέες ανάγκες, τις οποίες ήρθαν να καλύψουν νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες.Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εντάσσονταν και οι σταθμοί αυτοκινήτων ή αλλιώς, γκαράζ.Διάφοροι τέτοιοι σταθμοί έκαναν την εμφάνισή τους από νωρίς στη πρωτεύουσα. Το πρώτο γκαράζ που ιδρύθηκε, θεωρείται αυτό του Ευστάθιου Σαρδέλη στη Πανεπιστημίου 47, χωρίς όμως να είναι γνωστό το πότε ακριβώς Το 1924 κάνει την εμφάνισή του ένα νέο "μέγα" γκαράζ, των Αδελφών Μηλά, επί της οδού Καρόλου 28. Βέβαια, αυτά δεν ήταν τα μοναδικά.Όμως, εκτός από τη φύλαξη των αυτοκινήτων, σκοπός των γκαράζ ήταν να προσφέρουν και άλλες υπηρεσίες, όπως το πλύσιμο ή η λίπανση του οχήματος.Οι απαιτήσεις, πάντως, για τη κάλυψη των ολοένα και αυξανόμενων αναγκών κάνει απαραίτητη την ύπαρξη νέων σύγχρονων γκαράζ στην Αθήνα.Τη καλύτερη απάντηση έρχεται να δώσει ο σταθμός αυτοκινήτων των Αδελφών Απέργη.Ο σταθμός αυτός δεν ήταν μόνο ένα μεγάλο σε κλίμακα γκαράζ, αλλά διέθετε και τον πλέον σύγχρονο εξοπλισμό, ενώ αποτελούσε και ένα μοντέρνο αρχιτεκτονικά κτίριο. Κατασκευάστηκε τη περίοδο 1936-1938 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ρένου Κουτσούρη, επί της οδού Κανάρη 3 στο Κολωνάκι.Το επταώροφο γκαράζ, είχε χωρητικότητα 150 αυτοκινήτων. Στο ισόγειο υπήρχε μια περιστροφική  πλατφόρμα για την μετακίνηση των οχημάτων, με δυνατότητα εφοδιασμού καυσίμων από τέσσερις αντλίες ή λίπανσης. Στο υπόγειο υπήρχε ολοκληρωμένη μονάδα συντήρησης, ενώ γινόταν και καθαρισμός με αντλία υψηλής πίεσης. Υδραυλικοί ανυψωτήρες έδιναν τη δυνατότητα για πλύσιμο και κάτω από το αυτοκίνητο, ενώ υπήρχε και εξοπλισμός για καθαρισμό στο εσωτερικό του.Η φροντίδα του οχήματος έφτανε μέχρι στην αφαίρεση των υπολειμμάτων και των ακαθαρσιών από τη βαλβολίνη στο κιβώτιο ταχυτήτων, με ειδικό απορροφητικό μηχάνημα. Φυσικά, γίνονταν και άλλες εργασίες όπως, ο έλεγχος της πίεσης των ελαστικών ή η αλλαγή αυτών καθώς και ευθυγράμμιση.Όμως και η διαδικασία της φύλαξης των αυτοκινήτων γινόταν με σύγχρονο τρόπο. Δύο ανελκυστήρες αλλά και ειδικοί μεταφορείς φρόντιζαν για τη μετακίνηση τους σε κάθε όροφο. Επιπλέον, σε όλα τα επίπεδα του σταθμού, υπήρχαν εσωτερικά τηλέφωνα και θέρμανση.

Ο σταθμός αυτοκινήτων των Αδελφών Απέργη στην οδό Κανάρη 3. (1938) 

Διαφήμιση του υπερσύγχρονου εκείνη την εποχή, επταώροφου γκαράζ των Αδελφών Απέργη.

bill-files.blogspot.gr

Απεβίωσε ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, Μαξιμίλιαν Σελ

"Έφυγε" ο Μαξιμίλιαν Σελ

Απεβίωσε ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, Μαξιμίλιαν Σελ

ΑΜΠΕ

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο αυστριακός ηθοποιός Μαξιμίλιαν Σελ, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1961 για την ερμηνεία του στην ταινία "Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης" πέθανε σε ηλικία 83 ετών από "επιπλοκές σοβαρής και ξαφνικής νόσου", ανακοίνωσε σήμερα η εκπρόσωπός του Πατρίτσια Μπαουμπάουερ.

Ο ηθοποιός ασθένησε ξαφνικά στις 18 Ιανουαρίου ενώ βρισκόταν στη δυτική Αυστρία όπου μετείχε σε γυρίσματα για το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ZDF, μετέδωσε το αυστριακό πρακτορείο ειδήσεων APA, το οποίο είχε μεταδώσει νωρίτερα ότι ο ηθοποιός κατέληξε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα σε κλινική του Ινσμπρουκ.

Πρόσφατα είχε βγει από κλινική όπου νοσηλευόταν επί δέκα ημέρες με πνευμονία.

Ο Μαξιμίλιαν Σελ γεννήθηκε στη Βιένη και έζησε εξόριστος με τους γονείς του στην Ελβετία μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία το 1938. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην Αυστρία. Ανήκε στους ευρωπαίους ηθοποιούς που πέτυχαν στο Χόλιγουντ.

Το 1961 τιμήθηκε με το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου υποδυόμενος τον δικηγόρο ενός ναζί εγκληματία πολέμου στην ταινία του Στάνλεϊ Κράμερ "Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης". Έπαιξε δίπλα στη Μάρλεν Ντίντριχ, τον Μπαρτ Λάνκαστερ, τον Σπένσερ Τρέισι, τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ.

Επί μακρόν στη σκιά της μεγαλύτερης αδελφής του Μαρία Σελ η οποία έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ, ο Μαξιμίλιαν έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο στη Βασιλεία, σε ηλικία 23 ετών. Έμεινε πιστός στο σανίδι παίζοντας κυρίως τα τελευταία χρόνια στη Νέα Υόρκη, το 2000 μια θεατρική διασκευή "Των απορρήτων της Νυρεμβέργης" και στο Λονδίνο το 2006 σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ 'Ολτμαν θεατρικό έργο του Αρθουρ Μίλερ.

Στον κινηματογράφο η καριέρα του στο Χόλιγουντ άρχισε το 1958 σε ηλικία 28 ετών, δίπλα στο Μάρλον Μπράντο, ενώ μετείχε και σε μεγάλες παραγωγές όπως το Τopkapi (1964).

Ο Σελ γοήτευσε και το κοινό της όπερας με τη σκηνοθεσία του, κυρίως στο Λος Άντζελες, ύστερα από πρόσκληση του Πλάθιντο Ντομίνγκο για τον "Λόενγκριν" του Ρίχαρντ Βάγκνερ (2001) και τον "Ιππότη με το Ρόδο" του Ρίχαρντ Στράους (2005).

http://www.kathimerini.gr/751796/article/epikairothta/kosmos/apeviwse-o-vraveymenos-me-oskar-h8opoios-ma3imilian-sel

Εν Αθήναις....δεν ήταν μόνον το Σύνταγμα και η Ομόνοια

H Αθήνα δεν ήταν μόνο το Κέντρο...το Σύνταγμα...η Ομόνοια με τα  στέκια ....
τα ραντεβού στου Μπακάκου στο Κοτοπούλη 
Υπήρχαν και οι  γειτονιές τα Πατήσια...η Κυψέλη...η Νέα Ιωνία ...οι πλατείες Αμερικής....Κολιάτσου...Βικτωρίας....πρίν τα κλουβιά (πολυκατοικίες) κάνουν την εμφάνιση τους.
Λαϊκές γειτονιές με τις μοδιστρούλες τις κομμωτριούλες που δούλευαν στα σπίτια τους αλλά και πήγαιναν και... κατ΄οίκον.
Στην Νέα Ιωνία μαζεμένοι πρόσφυγες στα μικρά ασπρισμένα σπιτάκια με τις κεντητές με βελονάκι κουρτίνες... με τις γλάστρες 
να κάθονται έξω στα σκαλάκια να σε χαιρετούν όταν περνούσες και αν κοντοστεκόσουνα σου προσέφεραν και γλυκό κουταλιού αλλά και σε περνούσαν μέσα για να δείς τις χαμένες πατρίδες
στα κάδρα που είχαν στον τοίχο κοντά στα εικονίσματα με τις ημερομηνίες γέννησης
των παιδιών τους στο πίσω μέρος.
Δούλευε κοσμάκης εκεί στα εργοστάσια...οικογένεια ολόκληρη μαζί...
Φτωχομάνα την έλεγαν...είχε μαγαζάκια για μεροκαματιάρηδες που έδιναν
και με δόσεις...τεφτέρι.
Το Μαρούσι τότε ήταν εξοχή με μικρά σπίτια με περιβόλια...
Δύσκολα αποφάσιζε  κάποιος να αγοράσει εκεί οικόπεδο...τέρμα Θεού όπως έλεγαν...
Θα σε φάνε οι λύκοι....
Ο κόσμος τότε περπατούσε ...αραιή η συγκοινωνία αλλά και έξοδο ...έφευγαν νωρίς
από το σπίτι από την Κυψέλη...από τα Πατήσια για την δουλειά τους στο Κέντρο της Αθήνας.
Άκουγες σε επίσκεψη μιας οικογένειας σε φιλικό ή συγγενικό σπίτι να λέει ο πατέρας....
"...να πηγαίνουμε γιατί έχουμε και δρόμο..." και υπήρχε και αρκετός χωματόδρομος
στο δρομολόγιο.
Στα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όλοι οι ένοικοι μια οικογένεια.
Ανέβαινες τις πεντακάθαρες σκάλες για να επισκεφθείς τον συγγενή σου
και σε χαιρετούσαν με καλοσύνη όσοι σε συναντούσαν.
Αυτές οι μυρουδιές από τις κουζίνες τους αξέχαστες...έβλεπαν παιδί
και το φίλευαν ότι είχαν...και πάντα είχαν.

πίσω στα παλιάhttp://pisostapalia.blogspot.gr/2014/02/blog-post_1586.html

Εν Αθήναις....οι γνωριμίες της αγοράς

Εν Αθήναις....οι γνωριμίες της αγοράς

Παλιά στην στάση στην αφετηρία στον σταθμό του ηλεκτρικού τα πρωϊνά
συναντούσες σχεδόν τους ίδιους ανθρώπους τις ίδιες ώρες....
Πήγαιναν στις δουλειές τους ....
Στην αρχή καλημέρα και γειά σας και στην συνέχεια γνωριμίες...φιλίες
και ανταλλαγές επισκέψεων στα σπίτια.
Έβλεπες υπαλλήλους γνωστών καταστημάτων του Κέντρου της Αθήνας
άψογα ντυμένους λόγω του αντικειμένου της εργασίας τους.
Τα μεγάλα επώνυμα καταστήματα εκείνων των χρόνων είχαν απαιτήσεις
από το προσωπικό τους .
Τα ρούχα της δουλειάς τους ήταν περίπου σαν στολές....
Απαραίτητο εφόδιο εκτός από την εμφάνιση η ευγένεια και η υπομονή.
Η τελευταία έπρεπε να είναι μεγάλη....
Τα πρωϊνά στην διαδρομή συζητούσες τα συμβάντα της προηγούμενης
ημέρας και άκουγες άλλα.
Ένας που δούλευε σε μαγαζί με γυναικεία υφάσματα έλεγε τον πόνο του
για τα πόσα τόπια κατέβαζε και ανέβαζε καθημερινά από το ράφι.
Άλλος σε γυναικεία υποδήματα για τα αμέτρητα σκυψίματα στις δοκιμές...
Έφτανες στην Ομόνοια χωρίς να το καταλάβεις και το βράδυ στην επιστροφή
μπορεί να πετύχαινες τα ίδια πρόσωπα .
Οι υπάλληλοι στα μεγάλα μαγαζιά αλλά και σε άλλα μικρότερα έμπαιναν
παιδιά και έφευγαν με σύνταξη.
Ο ένας βοηθούσε τον άλλο στην αγορά....
Αν ήθελες κάτι να αγοράσεις πήγαινες στο μαγαζί που δούλευε ο φίλος
για να έχεις καλή έκπτωση....είχες μέσον δηλαδή.
Και άκουγες στην γειτονιά....
"...θέλω παπούτσια έχεις γνωστό;"
"....θα πάς στο τάδε μαγαζί στην Σταδίου και θα ζητήσεις τον δείνα
και θα του πείς ότι σε στέλνω εγώ..."
Οι γνωριμίες στην αγορά έπαιζαν παντού....
Ο χασάπης πήγαινε στο μαγαζί  με την ματωμένη ποδιά για να αγοράσει
παπούτσια και ο υπάλληλος σε αυτόν για κρέας.
Υπήρχε η σιγουριά της γνωριμίας.

πίσω στα παλιά